De ramadan is een soort stage bij Allah

Moslims komen na zonsondergang samen om te bidden en te eten.

Wie moslim is, is welkom tijdens iftar, de dagelijkse avondmaaltijd die de vasten verbreekt, in het Religieus Marokkaans Centrum in Leeuwarden. De iftar in het Marokkaanse gebedshuis is acht jaar geleden opgezet voor arme moslims.

Wanneer je de Esdoornstraat in Leeuwarden inrijdt, lokken de etensgeuren van Stichting Religieus Marokkaans Centrum je al naar binnen. Tijdens de ramadan vindt er elke avond een iftar - een gezamenlijke maaltijd na zonsondergang - plaats. Vaak komen er minderbedeelden, vluchtelingen of alleenstaanden op af. Buiten dat het handig is om zo bij het eten aan te schuiven, is de iftar vooral een gezellig samenzijn.

Mannen van verschillende nationaliteiten zitten op een wit plastic stoeltje achterin de tuin te wachten voor het gebed. Het is 21.08 uur, de zon gaat onder. De imam roept - met een harde zangerige stem - de mannen op voor de vierde salat (ritueel gebed; moslims bidden vijf keer per dag een salat). Een voor een schuifelen de mannen het witte gebouwtje in. Zo’n dertig mannen staan over twee rijden verdeeld met hun hoofd in de richting van Mekka. De imam citeert verzen uit de koran. Wanneer er Allah-o-Akbar (Allah is groot) wordt gezegd, knielen de moslimmannen. Hun neuzen raken het blauwrode tapijt en alle voeten wijzen naar achteren.

Op plastic zeiltjes liggen dadels en staan pakken melk. Dit wordt na het gebed gegeten en gedronken om het vasten te onderbreken. ,,Zo deed de profeet Mohammed - vrede zij met hem - het ook”, vertelt Hodayfa Bentaieb, een bezoeker van de moskee. De ouders van Bentaieb zijn niet thuis, dus eet hij veel liever hier. ,,En ik kan ook niet koken”, vult hij aan. Voor Bentaieb is de ramadan een maand om meer bewust te worden van het leven. ,,Je denkt meer na over bepaalde zaken. De ramadan is een soort stage voor hoe je zou moeten leven het hele jaar door.”

Na het gebed neemt iedereen plaats aan de lange tafels in de keuken van de moskee. Grote platte borden met lamsvlees en erwten worden op tafel gezet. Brood wordt afgescheurd en in de jus gedoopt. Arabische stemmen vullen de keuken. Het klinkt gezellig, als een verjaardag.
Aan het begin van de maaltijd zeg je ‘bismillah’, legt Bentaieb uit. Bismillah betekent ‘in naam van Allah’. Ben je uitgegeten dan zeg je: hamdullah, wat ‘alle lof is voor Allah’, betekent. Bentaieb:,,Als je het niet zegt, eet de duivel mee.”

Bewustwording

Osama Syed is student en woont in Leeuwarden. Zijn ouders wonen in Rotterdam en daarom vindt hij het fijn om naar het Marokkaanse gebedshuis te gaan en deel te nemen aan de iftar. ,,Onthouding is de ultieme bewustwording”, legt Syed uit. ,,Het moment dat je mag eten is een van de gunsten van Allah. Op de dag des oordeels wordt de rekening gevraagd, en samen eten wordt meer beloond. De ramadan is de belangrijkste maand in het jaar. Als je die goed doorstaat, verloopt de rest van het jaar makkelijker.”

Sinds acht jaar organiseert het Religieus Marokkaans Centrum iftars voor minderbedeelde moslims. Voorafgaand aan de vastenmaand wordt geld ingezameld voor het eten. Wie geen geld heeft, draagt op een andere manier zijn steentje bij. Een enorme roestvrijstalen pan staat in de gang. In de pan zit Marokkaanse soep. De soep oogt oranje en is gevuld met linzen, rozijnen en erwten. Het is soep die goed vult. ,,Ik ben al bijna vol van de soep”, zegt Syed. Het eten gaat snel. Na een kwartier zijn de meeste mannen uitgegeten.

Op tafel liggen groene pepers. ,,Dit wordt hier chocola genoemd”, zegt Bentaieb. Het is een grapje onder de iftargangers.

Iedereen kletst met elkaar. Hicham El Kadi komt niet de hele ramadan naar de iftar in de Esdoornstraat. Zijn vrouw is nu aan het werk en daarom eet hij liever hier, dat is gezellig. Of hij ook trek heeft. Ja, tuurlijk heeft hij dat. ,,Maar je lijf begint steeds meer aan het minder eten te wennen, dus het is wel fijn om te beginnen met de soep.” Voor hem maakt de heilige maand het geloof sterker. ,,Maar: het is wel de bedoeling dat je na de ramadan ook op het goede pad blijft.”

Door Majelle Hoek.
Bron: frieschdagblad.nl