Ramadan Festival door Dunya Khayame

Het is een druilerige woensdag avond in Osdorp. Je zou denken de ideale combinatie om depressief te worden, maar ergens in een hoekje in Osdorp brand het licht. Het licht van het Ramadan Festival.

Ik parkeer de auto van mijn moeder, die ik heb meegesleept omdat ze enorm dol is op alles wat multicultureel is, er voor de deur. Gratis parkeren in Osdorp dat dan weer wel. Mijn moeder stapt met trillende benen uit en grist de sleutels uit mijn hand. “Ik rij terug hoor!”. Ze vindt dat ik onverantwoord rij. Ik vindt hetzelfde van haar dus als we samen ergens heen rijden we zitten om buurten trillend in de auto. Nu was het even haar beurt.  We lopen het zaaltje in. Het is erg leeg. Zitten we wel goed? Ja toch wel. Er staat jongen met een camera die gelijk op me af springt:
“Speel jij niet in GTST?”
“Nee.”
“O jammer. Mag ik je alsnog even interviewen over het festival?”
“Ik kom net aan. Misschien is het beter dat ik even rondkijk zodat ik er daarna iets zinnigs over kan zeggen.”
De jongen kijkt verwart. Het is duidelijk dat hij niet zomaar wil opgeven maar ik wordt weggetrokken door mijn moeder, die wijst naar grote pannen die op het vuur staan. “O jee. Ik moet op de lijn letten” Zegt ze.
In de open keuken staan allemaal vrouwen te koken. Turks, Surinaams en Marokkaans. Alleen het Turkse menu is nog niet opgehangen. Een mevrouw met een glanzend hoofddoekje en een pollepel in haar hand loopt op mij ons af.
“Nog eventjies wachten. Eten is zo pas.”
Ik knik: “Kwart voor negen toch?”
“Ja. Kwart voor negen. Speel jij in GTST?” Ik schudt mijn hoofd.
“O. Dat zei iemand.”
Ik vind het zielig voor al deze mensen die dachten dat ze een BN’er binnen kregen maar afgescheept worden met een of andere theater actrice.

We bekijken het zaaltje. Mijn moeder wijst op een muur met briefjes. Er staan wensen voor de wereld. Geen oorlog meer- Esra. Behandel een ander zoals je zelf behandeld wil worden- Soumaya, Wees nieuwsgierig naar elkaar-Harry en mijn persoonlijke favoriet. Ik werk bij de Albert Hijen en voorzie iedereen van voedsel- Mohammed.
In een hoekje wordt een lezing gehouden over de goede doelen die gesteund worden door het ramadan festival. Bijna net zo belangrijk als het honger lijden is namelijk het doen aan liefdadigheid. Tijdens een betoog over een irrigatie project in Marokko, dat volgens de presentator zo’n mooi land is valt een Marokkaans jochie van een jaar of elf uit het publiek hem in de reden.
“Ja, maar ook heel saai.”
Een paar Marokkanen in de zaal lachen. Iedereen die als kind in Marokko is geweest weet hoe tergend saai de vakanties waren. De hele zomer binnen zitten bij familie en blij zijn dat je weer naar school mag terwijl je vriendjes en vriendinnetjes na de vakantie vol verhalen zitten over waterpretparken in Frankrijk. Het jochie wordt naar voren geroepen.
“Zeg heb je wel respect voor oudere mensen?”
Hij knikt. “Ja maar alleen als ze ook respect voor mij hebben.”